Knøbbig is uitgekookt.

Het lijkt altijd of het elke dag een dolle boel is aan de Eerste Atjehstraat in Amsterdam. Altijd nieuwe avonturen, elke dag een huis vol, camaraploegen over de vloer en gasten, die om welke reden dan ook hun schuilplaats hebben gevonden in het Amsterdamse huis van Bart en Knøbbig. Sinds Gert een liaison heeft met Ansèlme de Bordassonne, die op de vlucht is voor de Franse persmuskieten en Pelle weer intrek heeft genomen, bekruipt Knøbbig wel eens het gevoel, dat het wat veel is. Al die gasten, die er op rekenen, dat elke dag van ontbijt tot avondmaaltijd, alles op hun bordje wordt getoverd vanuit het kleine jaren dertig keukentje. Voeg daarbij de cameraploegen van Noordpool TV en eens in de zoveel tijd een kirrende Brodgøde, die overkomt vanuit Saint Tropez en het circus is compleet. "Ik heb er genoeg van..... dat gekook, die cameraploegen, eigenlijk het hele circus.", meldde Knøbbig aan Bart. De laatste zag de laatste tijd met lede ogen aan, dat het Knøbbig allemaal een beetje te veel was. Ze hadden de nieuwe praktijk van Gert Klam aan de Olympiaweg ingericht, de flessen met de geesten in beton gegoten en in de Saône gedumpt en waren ook nog eens druk bezig met hun Occitaanse stek. Voor Knøbbig was de maat vol. Hij had tegen Noordpool TV gezegd eens een seizoen over te willen slaan. Dan hoefde Brodgøde ook niet meer elke maand naar Amsterdam te komen. Gert en Ansèlme konden hun intrek gaan nemen boven de praktijk aan de Olympiaweg. Rust in de tent. Bleef over: Pelle, waarbij de schoen een beetje wrong. Zowel Bart als Knøbbig hadden hem wat verwaarloosd de laatste tijd, waardoor Pelle vaak zelf op pad was gegaan in zijn inmiddels tot camper verbouwde voormalige foodtruck. Pelle liet duidelijk merken, dat hij naar aandacht snakte en nieuwe uitdagingen. Bart deed er alles aan, om hem een luisterend oor te bieden. "Ik heb een idee.", zei Bart tegen Knøb: "Als wij nu eens een reis met de camper van Pelle gaan maken met als eindbestemming onze zuidelijke stek. Dan kan Pelle zelf hier het fort Atjehstraat bewaken en koken en experimenteren. Heeft hij zijn eigen uitdaging. Dan hoef je ook Noordpool TV niet af te zeggen. Laten we het eens bepreken met Pelle." Diezelfde avond zaten alle vijf aan tafel voor een laatste diner. Ansèlme en Gert hadden diezelfde middag hun spullen gepakt en naar hun nieuwe stek in Zuid gebracht. Pelle had de camper geleegd en gepoetst voor het vertrek van Bart en Knøbbig. Hij was verrukt geweest met de ruil en had beloofd op het huis te letten en de honneurs waar te nemen voor Knøbbig in zijn TV programma.

Pelle zwaaide de twee uit, die onder luid getoeter de straat uitreden. Aan de slag, want de volgende dag zou Noordpool TV voor de deur staan en verwachtte Pelle Edna Schuurs en haar vriendin, die hun pension Firgas op Dulcesol hadden gesloten, om weer wat langere tijd in Nederland te zijn. Pelle maakte voor de dames de slaapkamer van Knøbbig en Bart in orde. Ze konden daar voorlopig bivakkeren. Het was voor Pelle nog een hele toer om de kookworkshop voor te bereiden, maar het ging hem goed af. Pelle struinde de Javastraat af voor lekkere ingrediënten en ging aan de slag. De dag erop zouden enkele opnamen zijn in de keuken aan de Eerste Atjehstraat. Hoe het Nordische puibliek zou reageren, wist Pelle niet. In ieder geval een leuke verrassing voor de kijker.

In de camper keken Knøbbig en Bart allebei uit naar hun reis. Weggaan voelde voor beide mannen als een bevrijding. De laatste jaren waren erg druk geweest met de zorg over Pelle en later Gert Klam. Gelukkig was de laatste geod tereccht gekomen. En beiden hadden hoop, dat Pelle ook snel zijn draai zou gaan vinden. Maar dat was niet het grootste obstakel geweest. Toen Bart en Knøbbig net hun huis in het Zuiden hadden gekocht, gooide de gezondheid van Knøbbig bij terugkeer in Nederland direct roet in het eten. Een weekje eerste harthulp werd gevolgd door de diagnose van een hartaandoening. Voor beiden was deze mededeling een donderklap bij heldere hemel, want ze hadden met de aankoop van hun Franse huis ook veel nieuwe plannen gemaakt. Die zagen ze op dat moment in rook opgaan. Bij Knøbbig verdween langzaam aan de lust in het koken en presenteren voor Noordpool TV. Inmiddels twee jaar verder is de rust wedergekeerd. Gewend aan de medicijnen, het dieet en een ander levensritme konden nieuwe plannen worden gemaakt. Zoals deze reis met de ex foodtruck van Pelle. Bart schoof een Noorse CD van een ouderwets TV programma in de speler en beiden zongen uit volle borst mee met de liedjes, terwijl ze inmiddels de Ardennen onder Luik inreden.

"Het is heerlijk om even weg te zijn, zeker met zo'n camper, want dat verwacht niemand van ons. Het wordt een mooie reis zonder verdwijnmemaar kruiden. Wil je ook een beker Spa?", zei Bart. "Nee dank je wel, misschien is het wel leuk zo even de weg af te gaan en in Spa een beker water te gaan tappen. Dat kan nooit kwaad. Of nog leuker even naar de watervallen bij Coo.", antwoordde Knøbbig. "Liever niet, aan die watervallen in de Amblève heb ik een levenslange hekel overgehouden aan karten.", antwoordde Bart. "Misschien toch eens opnieuw proberen, wie weet denk je er nu helemaal anders over.", grapte Knøbbig, "maar alle gekehid op een stokje, we moeten vandaag Lunéville zien te halen Op naar het paleis van Stanislas." Knøbbig gaf wat extra gas en zo reden de twee door de Ardense heuvels, een druk Luxemburg en arriveerden uiteindelijk in Lunéville ten oosten van Nancy. Ze parkeerden de campertruck aan de rand van de stad en wandelden richting het park rondom het Versailles van Lotharingen. Stanislas, twee maal koning van Polen en hertog van Lorraine, bracht in dit weelderige paleis zijn laatste jaren door. Hij wijdde daar de rest van zijn adellijke leven aan de schone kunsten. In Nancy stichtte hij zelfs een heuse kunstacademie. Bart en Knøbbig strekten de benen door het immense park en kasteel. "Deze man zorgde wel goed voor zichzelf was beider conclusie. Dezelfde avond aten ze een kleine maaltijd bij een restaurant aan de overkant van het kasteel en vielen hierna in een diepe slaap in de camper. Reisdag één zat erop.

In het huis van Bart en Knøbbig was het als vanouds een drukte van belang. Misschien is chaos een beter woord, want overal stonden camera's, lagen kabels en stonden medewerkers van Noordpool TV, om de verrichtingen van Pelle vast te leggen. Deze keer zouden er zes afleveringen worden opgenomen thuis en later nog eens zes op locatie in Amsterdam. Pelle hoefde zich niet te vervelen! Het verliep vlotjes en toen aan het einde van de dag alle eerste zes afleveringen waren opgenomen en de TV ploeg was verdwenen, stonden Edna en haar vriendin voor de deur. Pelle kende Edna alleen maar uit de verhalen van Dulcesol. Hij was zelf nooit geweest op dit eiland. De dames settleden zich in de slaapkamer van Bart en Knøbbig. Het werd een gezellige avond, met vele verhalen en alle hapjes, die Pelle die dag had gemaakt voor Noordpool TV.

Aan de Olympiaweg waren Ansèlme en Gert in een druk, maar o zo belangrijk, gesprek. Na een lange tijd ongestoord en ongezien bij Gert, was het tijd, om terug te keren naar Frankrijk. De wijnoogsten moesten worden gecontroleerd, er lagen veel zaken ter afhandeling in Parijs en er vond een grote renovatie plaats van het domaine in de Gers. Allemaal dingen, die nog steeds op het bordje lagen van Ansèlme de Bordassonne. Tijdens zijn verblijf had zijn tante gravin Bledsky de honneurs waargenomen vanuit Tournus, maar zij had laten weten, dat aan alles een einde komt en hij dringend gewenst was in Parijs. "Hoe moet dat nu als jij weg bent? Ik kan hier in Amsterdam voorlopig niet weg, vanwege de drukte in mijn nieuwe praktijk.", zei Gert. "Ja dat begrijp ik en we kunnen ook niet afspreken in Parijs of de Gers, want dan staan de persmuskieten direct voor de deur. Het zou echter wel een leuke uitdaging zijn, om eens een weekendje Parijs te doen met verdwijnmemaarkruiden van meneer Zimbo", antwoordde Ansèlme. Beiden moesten hier wel om lachen. "Morgen vertrek ik naar Parijs en dan ben ik volgende week weer terug." Ach, zo lang was dat niet en Gert had ook het één en ander te doen. Bovendien na zijn vertrek uit de Eerste Atjehstraat moest hij ook, net als Pelle, op zijn eigen benen staan. Immers Bart en Knøbbig konden nu niet optreden als reddertjes. 

De reis van Knøbbig en Bart verliep voorspoedig en na enkel nachten op het kasteelterrein bij Delia en Jack in Royer, vervolgden ze hun reis naar het "wilde" Zuiden, zoals ze het noemden. Een streek vol wijngaarden en olijfbomen met in de verte uitzicht op de Pyreneeën. Het dorp, waar beide heren hun huis kochten is een prettige mix van locals en expats, die allen gemeen hebben, dat ze niet in een toeristische hotspot willen wonen. Een verdekt opgestelde plek. Bij aankomst parkeerde Bart de camper van Pelle op het voormalige distellerie terrein, terwijl Knøb de luiken van het huis opende en de spullen naar binnen bracht. Heerlijk weg van Amsterdam. "Het zou hier ook een fijne stek zijn voor Gert en Ansèlme. Hij heeft hier ook nog familie in de buurt wonen. Zij zouden hier makkelijk kunnen verblijven zonder dat de persmuskieten er lucht van krijgen.", zei Bart. "Inderdaad, ik zal ze volgende keer eens vragen, of dat een optie is, want de Gers is niet ver weg." 

Ondertussen was de storm aan de Atjehstraat in Amsterdam geluwd, waren de cameraploegen van Noordpool TV vertrokken en hadden Edna en haar vriendin zich geinstalleerd. Ter gelegenheid van World Pride had Pelle enkele vrienden en Gert uitgenodigd voor een kleurrijk diner. Helaas zonder Bart, Knøbbig en Ansèlme. Aan het einde van de middag ging de voordeurbel. Pelle opende de deur en zag, dat Brodgøde en Pierre voor de deur stonden. "Mon cherie, wij zijn Saint Tropez ontvlucht, vanwege de hitte en het tacky publiek. Is er nog een plekje in deze herberg?" Pelle was blij om Brodgøde weer te zien en antwoordde: "Maar natuurlijk, er is plek op mijn kamer boven, ik slaap wel beneden in de woonkamer. Jullie blijven toch wel eten vanavond? Het werd een vermakelijke avond met alle vogels van diverse pluimage aan de Atjehstraat. Pelle stuurde de foto's naar de heren in de Hérault.

"Als de katers van huis zijn, dansen de muizen.", grapte Bart. Hij liet aan Knøbbig de foto's zien van het Worldpride diner. "Nou mij niet gezien....", bromde Knøbbig vanuit de keuken. Bart ergerde zich een beetje aan hem, want de laatste tijd leek niets meer leuk in de ogen van zijn geliefde. In het pittoreske dorpje was het ook nog elke dag bloedheet, waardoor Bart Knøbbig niet kon overhalen om op pad te gaan.  Bart piekerde erover, om Meneer Zimbo in te schakelen. Of misschien een tante Til Knots met roze verf, maar ja dat zou geen zoden aan de dijk zetten. Bart pakte zijn mobiel en appte naar Pontarlier: "Goedemidaag meneer Zimbo, ik heb uw hulp nodig. We zitten hier in een heet dorp. De ene canicule na de ander , maar wat nog belangrijker is; Knøbbig is totaal over- en uitgekookt. Heeft u een idee?" Twee seconden later ontving Bart een bericht uit Pontarlier, dat hij de volgende dag een pakketje met zinmaakkruiden kon verwachten. Meneer Zimbo meldde erbij, dat Bart dan moest koken en op het laatste moment een theelepel zinmaakkruiden kon toevoegen. De rest gaat in een kruidenpotje, dat Knøbbig zelf vaak gebruikt. Succes gegarandeerd. De volgende dag riep Bart tegen Knøbbig: "Zullen we eens iets anders doen? Ik kook vandaag!" "Oh wat een goed idee", antwoordde Knøb, "ik had toch al geen zin." "Dat heb ik, ahum....,eerder gehoord de laatste tijd.", grapte Bart. Hij haalde de pannen van stal en ging direct aan de slag. Bart maakte een ouderwetse AGV voor Knøbbig van gekookte aardappelen, spinazie en een lekkere krokante karbonaad. Met jus, waaraan hij een theelepel van  de kruiden van meneer Zimbo had toegevoegd. Knøbbig glunderde tijdens de maaltijd. "Oh wat lekker, dit lust ik wel vaker." Missie geslaagd, dacht Bart, hij moest eens weten. 

"Zullen we vandaag eens naar de markt gaan? Of wil je naar het strand?", vroeg Knøbbig de volgende dag. "Tjee, dat heb ik lang niet gehoord...", mompelde Bart in zichzelf en antwoordde: "Misschien is het een idee om met de truck van Pelle naar Spanje te rijden?" "Oh dat vind ik helemaal leuk, Bart glunderde en pakte zijn mobiel. "Missie geslaagd" appte hij aan Meneer Zimbo. Bart wist namelijk, dat je Knøbbig blij kon maken met struinen door een Spaanse supermarkt. De beide mannen pakten hun spullen en reden door de Pyreneeën het Catalaanse land in. In het eerste stadje, waar zij landden was het markt en na een lunch op een andere plek aan het strand reden ze verder. Vanuit hun Frans mediterrane stek was  het altijd een welkome afwisseling, want zodra je de grens overstak was je in een andere dimensie. Het stel reed voorbij Barcelona en vond uiteindelijk een plekje op een camping in Sitges. "Dit wordt onze stopover de komende dagen", zei Bart. Aan de lach op het gezicht van Knøbbig zag hij, dat dit niet tegen dovemansoren was gezegd.

De beide heren genoten van hun korte verblijf in Sitges, zwommen in de warme zee, gingen met de trein naar Barcelona en 's avonds was het gezelligheid troef in de straten van deze bekende badplaats. Opgeladen met nieuwe energie zaten ze op de laatste dag van hun verblijf voor de campertruck van Pelle. De mobiel van Knøbbig lichtte op: een appje van Gert. "Hoi jongens, er is iets verschrikkelijks gebeurd. Gisteren is mijn praktijk overvallen door vier onbekende mannen, ze hebben alles kort en klein geslagen. Ansèlme was toevallig in de praktijk en ze hebben hem in een busje meegenomen. Ik heb de poltie nog niet ingelicht i.v.m. de persmuskieten." "Oh jee.....", zei Knøbbig, "Zijn we eens een tijdje weg.... Je kunt ze ook nooit alleen laten." "Wat is er gebeurd?", vroeg Bart. Knøb liet het appje zien. "Oh dat vraagt om directe actie. Zeg tegen Gert dat hij als de wiedeweerga naar de Atjehstraat gaat en daar blijft. Ik bel Pelle even en laat hem de politie bellen. We moeten voorkomen, dat dadelijk de hele pers voor de deur staat bij Gert aan de Olympiaweg." De heren belden hierna Gert en vertelden hem direct naar de Atjehstraat te fietsen. "Maak daarbij maar een omweg en kijk goed uit of je niet gevolgd wordt." Ondertussen werd Pelle op de hoogte gebracht. Die wist als vorser zeker wat hij moest doen. Maar eerst afwachten of de ontvoerders zich melden.

Ansèlme keek vanuit het souterrain naar boven. Hij kon niet duiden, waar hij was, noch waarom deze mannen hem hadden meegenomen naar dit huis. Waarschijnlijk niet het hunne, maar aan het interieur te zien, bimbo style galore, van een Oost Europese magnaat. De mannen hadden hem keurig behandeld en hadden hem naar zijn luxe verblijf in het souterrain gebracht. Ansèlme had zijn telefoon moeten inleveren. De deur ging op slot. In de Atjehstraat zat Gert in de serre. Tot nu toe had hij nog niets gehoord van de ontvoerders. Pelle was druk in de weer met de politie aan de Olympiaweg. Gert had Pelle op het hart gedrukt niet te veel informatie te geven over Ansèlme, behalve de basics. Dat kon je hem wel toevertrouwen. Bij terugkeer in de Atjestraat deed Pelle verslag: "De politie gaat het in de gaten houden en gaat Ansèlme opsporen. Ik heb ondertussen onderzoek gedaan en het blijkt dat Njestevski's jacht, de Seabreeze Venture, in de haven ligt. Het zou me niet verbazen als er een verband is. Ik denk dat ze hem per ongeluk hebben meegenomen, denkende dat jij het was. Want ik zie geen enkele relatie tussen Ansèlme en Njestevski." "Jeez....", stamelde Gert, "Niet weer hè?"

In Sitges pakten Bart en Knøbbig hun boeltje in en reden met de campertruck terug naar hun Occitaanse stek. Er was nog geen nieuws uit Amsterdam, dus beiden hadden de tijd, om hun plan uit te stippelen. Voor beide heren was het duidelijk: Njestevski was Gert weer op het spoor gekomen in zijn nieuwe praktijk en na het hele debacle op Dulcesol tijdens de lockdown van 2020 zinde hij op wraak. Pelle belde met het bericht dat de Seabreeze Venture in de haven lag. "Bingo!', riep Bart, "Ik ga de oude beelden op mijn Facebook eens opzoeken." Knøbbig belde Pelle, om eens met verdwijnmemaarkruiden poolshoogte te gaan nemen op het schip.

Nadat Pelle op de Seabreeze Venture erachter was gekomen, dat Ansèlme opgesloten zat aan de Koninginneweg, haastte hij zich naar het adres en sloop ongezien het pand binnen. In het souterrain vond hij een bos sleutels, waarmee hij het hok, waarin De Bordassonne zat opgesloten opende. "Je ziet me niet, ik ben Pelle, maar ik kom je bevrijden, blijf stil totdat we buiten zijn!" Ansèlme knikte. De beide mannen liepen de voordeur uit en beetje bij beetje werd Pelle weer zichtbaar. "In overeenstemming met Gert, Bart en Knøbbig hebben we bedacht, dat jij voorlopig je schuil houdt in de Eerste Atjehstraat. Hier zijn de sleutels en doe voor niemand open. Gert heeft al spullen ingepakt, want we vertrekken vanavond met jullie auto naar de Languedoc.", zei Pelle. "Okay dat ga ik doen.", antwoordde De Bordassonne. Pelle whatsappte Gert, dat er werk aan de winkel was: "Ansèlme is terecht. Ik zie je zo in de haven." Een kwartier later trof hij Gert aan vlakbij het schip van Njestevski. "Hoi Gert, we gaan de boel eens opstelten zetten, hier zijn de verdwijnmemaarkruiden. Ik moet uitkijken, dat het geen verslaving wordt." De mannen klommen aan boord. Njestevski had juist allerlei gasten aan boord voor zijn jaarlijkse Halloween lunch. "Pak aan, Gert, hier zijn wat moemba zoemba rommelmaakkruiden." Beide mannen strooiden ongezien de kruiden over de borden van de lunchgasten en op het hoofd van de olicharch. Het werd een dolle boel, de gasten smeten hun eten naar elkaar en op Njestevski. Tafelkleden werden van de tafels gerukt en gebruikt om spookje te spelen. Rode ketchup vloog door de eetzaal. En alle gasten deden een extatische Halloween dans. De plafonds kleurden paars en overal verschenen enge figuren, de gasten hadden nog nooit zo'n lol gehad. Njestevski zag de pret er niet van in. Pelle en Gert gingen ieder naast een oor van de oligarch staan en riepen in koor: BOE. Njestevski dacht, dat hij er in bleef. Ondertussen had Gert alles gefilmd met zijn Google bril. Hij fluisterde: "Als ik jou was zou ik maar snel vertrekken uit Amsterdam Njestevski, voordat de beelden van je Halloween lunch viral gaan!" Hierna verdwenen de twee mannen, maar op het schip bleef het nog lang onrustig. Njestevski pakte zijn mobiel en brulde tegen de bewakers aan de Koninginneweg, dat zij De Bordassonne naar de Seabreeze Venture moesten brengen. "Ik heb zojuist gekeken hier meneer, maar hij is er niet meer.", stamelde een van de bewakers. Het werd de oligarch duidelijk, dat deze keer zijn actie geen succes was en het hem niet gelukt was de Millet van Gert weer in bezit te krijgen. Het grote jacht voer dezelfde avond de haven van Amsterdam uit.

Gert, Pelle en Ansèlme vertrokken diezelfde avond naar het Zuiden. "Heb je de Millet goed ingepakt. Gert?", vroeg Pelle "Yep, maar het allerblijst ben ik, dat Ansèlme ongedeerd is." De dir lachtten terwijk ze bij Menen de Belgische grens overstaken.