De MacGrows in Royer.

De MacGrows woonden alweer een tijdje op het kasteel van Royer en baatten daar hun B&B uit op een succesvolle wijze. Geholpen door Huberte, die tijdens hun trips door Frankrijk als een tijgerin het fort bewaakte. En natuurlijk samen met Madeleine Bru de gasten verwende met het lekkerste eten, dat in de Bourgogne en omstreken was te vinden. Delia had het helemaal naar haar zin, want door alle zorg van Huberte kon zij zich totaal wijden aan haar schrijverij. Een nieuwe roman zat eraan te komen. Jack daarentegen miste zijn werk en het feit, dat hij geen woord Frans sprak, noch zijn best deed het te leren, maakte zijn leven op het Franse platteland niet makkelijker. Gelukkig had hij een aantal Engelstalige lotgenoten gevonden, om mee te wandelen en andere leuke dingen te ondernemen. Hij bekommerde zich om de wijnkelder van het kasteel en was veel op pad om deze aan te vullen. So far so good. Enkele malen hadden de MacGrows gevraagd aan Huberte, wat zij moesten doen met de twee flessen, die achter de tralies lagen. Ze waren het geestendebacle nog niet vergeten. "Niets mee doen, niet openen. Gewoon laten liggen", had Huberte geantwoord. Wat de MacGrows niet wisten, was, dat de flessen nooit bij Njestevski op Sardinië waren aangekomen, maar per post terug waren gekeerd in Royer. Het zaadje was gepland. Delia wilde van de flessen af. Via een kennis kwam Delia aan het adres Ansèlme de Bordassonne, een bekende handelaar uit de Gers. De MacGrows zetten de twee flessen tevens te koop op Le bon coin* Toevalligerwijs reageerde De Bordassonne op deze advertentie en zei, dat hij naar Royer zou komen, om de flessen te taxeren en kopen. Met een gerust hart konden de MacGrows vertrekken naar de Maures, waar zij gingen logeren bij Diane Dubaie en Hugues, de voormalige eigenaars van het kasteel van Royer. Huberte werd op de hoogste gesteld van het bezoek van de Bordassonne en gevraagd, of zij de transactie met de vreemde flessen wilde afhandelen. Dat gebeurde op degelijke wijze*

In de Maures beleefden Delia en Jack een fantastische tijd met Diana en Hugues. Er waren uitstapjes naat Saint Tropeze en Hyères, ze aten bij Brodgøde en Pierre en tourden rond langs de kust en door de wijngaarden. Delia genoot van haar nieuwe, ietsiepietsie excentrieke vrienden, waarvan ze in Winconsin nooit had kunnen bevroeden, dat zij deze types ooit zou ontmoeten. Ooit hoopte ze allen tegelijkertijd te ontvangen, inclusief jazz singerYinda MacDrew, op het kasteel van Royer. Dat zou een big bang zijn op de socials, droomde Delia. Jake keek naar het gezicht van zijn vrouw. "Dream on, honey." was de gevleugelde kreet van Jack, als zij zich iets te enthousiast uitlaatte. Maar hij gunde haar haar dromen. Hun reis liep ten einde en de Mac Grows reisden terug naar de zuidelijke Bourgogne. Bij aankomst ging Jack direct naar boven, om te kijken, wat de standen van koolzaad waren op de termijnmarkt en Delia stak over naar het huisje van Huberte voor een kop koffie. Huberte had geen goed nieuws: De Bordassonne was geweest en had afgezien van de koop. "Wees voorzichtig Delia, jullie hebben al eens last gehad van geesten, laat de flessen met rust en haal de advertentie van Le bon coin. Ik heb na het bezoek wat rare snuiters gehad hier op de stoep van het kasteel." Delia snapte het niet helemaal en vroeg: "Hoe kwam dat?" "Lang verhaal, maar je moet weten, dat Ansèlme hier discreet logeerde met een arts uit Amsterdam. Na hun vertrek hier zijn ze samen gefotografeerd op het station van  Tournus en die foto is viral gegaan, Je kent de gravin Bledsky. Zij is de tante van De Bordassonne. Zij had de twee mannen hiervoor gewaarschuwd. Oude Franse families houden niet zo van exposure. De bladen, net zoals overal wel. Gevolg hiervan was dat de Franse pers voor het kasteel stond. Dat samen met jullie advertentie maakte dat één plus éen drie werd. Ik zou voor jullie rust de  advertentie stopzetten. De flessen zijn inmiddels elders ondergebracht. En het zou slim zijn zelf de publiciteit niet te zoeken." Delia knikte. Wat kon zij hier aan toevoegen.

Delia liep terug naar het kasteel en hinkte op twee gedachten. Aan de ene kant had Huberte gelijk, bewaar de rust, haal de advertentie van Le bon coin en zoek de publiciteit niet op. Maar een ander stemmetje in haar hoofd zei: "Je moet het ijzer smeden als het heet is, je kent nu een leuke kring mensen en hebt een juicy story voor je socials en voor aandacht in Amerika. Voordat ze dit ging bespreken, was het misschien een idee, om eens bij gravin Bledsky langs te gaan. Delia liep de trap op en zag Jake achter zijn drie computerschermen zitten. "Honey, ik ga even naar Tournus, ik ben aan het einde van de middag weer terug."

Delia reed naar het grote huis aan de overkant van de Saône. Ze parkeerde de auto voor het hek en liep het grintpad op naar de grote groene voordeur. Ze belde aan en al snel werd de deur geopend door de bediende van de gravin. "Ik zal tegen madame zeggen, dat u er bent, kan ik uw jas aannemen?" De man ging Delia voor naar de serre, waar de gravin haar verwelkomde. "Oh wat leuk u vandaag te ontmoeten. Mijn naam is Théodora, gravin Druot Bledsky. Ik ben de schoonmoeder van Madeleine Bru en mijn zoon Raphaël heeft een wijndomein in Viré. Bevalt het kasteel van Royer u goed?" "Aangenaam kennis te maken, ik ben Delia MacGrow en mijn man en ik genieten dagelijks van onze fijne stek in Royer.", antwoordde Delia. De bediende bracht thee en wat zoetigheden en schonk twee koppen in voor de dames. "Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben een beetje ongerust. We hadden al eens de affaire met de geesten in Royer en nu blijkt daar een toestand met de flessen bij te komen, begreep ik van Huberte. Wij wilden de flessen verkopen aan uw neef Ansèlme, maar hij heeft ervanaf gezien. Ook begreep ik, dat tijdens onze afwezigheid er nog al wat persvolk voor het hek stond.", begon Delia direct. "Oh nu begrijp ik de reden van uw bezoek. Ik was het die mijn neef aanraadde de flessen niet te kopen van u en ze in Royer te laten liggen. De inhoud is te gevaarlijk. Dat weten een aantal mensen, die het kasteel goed kennen, waaronder Hugues, Bart uit Amsterdam en Huberte. Ik zou ze gewoon laten liggen achter slot en grendel en er verder geen gewag van maken." "Ik dacht, dat het misschien wel een leuk idee voor een ploeg van HBO of Netflix zou zijn, om onze flessen in een serie te gieten. Die zou het goed doen in Amerika. Tegenwoordig zijn ze daar dol op Frankrijk, oude kastelen en mysteries. Misschien kunnen u of anderen, die bekend zijn met het verhaal van de flessen er dan meer over vertellen?" Gravin Bledsky verstarde bij dit antwoord, maar wist dit te verbergen voor Delia. "Ja madame Delia, dat kan natuurlijk ook, waarbij ik aanteken, dat ik, noch mijn familie gaat figureren in een HBO of Netflix serie. Het is uw kasteel, dus doe wat u denkt te moeten doen. Ik heb zo een andere afspraak, dank voor uw bezoek." De gravin stond op en gaf Delia een hand, waarna de bediende haar naar buiten begeleidde. "Bonne soirée, madame....." 

Gravin Bledsky bleef een beetje onthutst achter na het vertrek van Delia. Ze moest een aantal mensen snel bellen, voor het balletje op Royer ging rollen. Of beter nog een groepsbericht via Whatsapp versturen. Ze schreef: "Attention, belangrijk bericht: vanmiddag gesproken met Delia MacGrow. Zij wil het verhaal van de flessen openbaar gaan maken. Dat kan zeer grote consequenties hebben. Als jullie worden benaderd door HBO of Netflix weiger dan mee te werken in ons aller belang." Hierna belde de gravin Huberte en vroeg: "Zijn de flessen inmiddels alweer verhuisd?" "Ja, gelukkig wel, ze liggen in de kelder bij Madeleine en Raphaèl in Viré." "Oh dat is een pak van mijn hart. Ik spreek je later. Bonne soirée.", zuchtte de gravin en hing op. 

Enthousiast stapte Delia het bordes op van het kasteel. Dat ze niet eerder had bedacht om een HBO- of Netflixploeg uit te nodigen. Ze stormde de trap op naar de werkkamer van Jack. "Ik heb toch zo een mooi verhaal gehoord vandaag over die malle flessen beneden in de kelder. We moeten ze niet verkopen, maar we moeten er een attractie van maken. Het schijnen bijzondere flessen te zijn, volgens Huberte en de gravin Bledsky. It could make us famous." "Honey, ik ken je enthousiaste natuur, wat ben je nu weer van plan?", antwoordde Jack. Delia vertelde van A tot Z, wat zij had vernomen van de gravin en ontvouwde haar plannen met een filmploeg. "Oh help.... maar als je dat wilt, ga je gang!", zei Jake. Delia liep naar beneden, al klikkend met de camera van haar mobiel. In de wijnkelder fotografeerde ze de nis met de flessen. En voor ze het wist stonden de foto's van Royer met een kloeke beat op Instagram. Ze was tevereden. 

Ondertussen moest het Whatsapp bericht bij een aantal mensen bezinken. "Oh nee hè, niet weer!" kreunde Bart in de Hérault, toen hij het las. Meneer Zimbo in Pontarlier legde alvast wat extra kruiden klaar voor je weet niet wanneer. Ansèlme, die juist op het punt stond om Gert in Amsterdam te gaan verrassen met een bezoek, pakte zijn telefoon en whatsappte zijn tante in Tournus: "Ik denk dat ik even ga verdwijnen, want na weken pers hier voor de deur en bij het kasteel duik ik onder in Amsterdam." Madeleine riep iedereen op kalm te blijven, zij zou als kok de voortgang met de fimploeg in de gaten houden. Er moest een plan worden gemaakt, want het kasteel moest geen Disneyland worden. 

Zoals was te verwachten waren de foto's van Delia een éclatant succes op Instagram. De dagen na haar bezoek aan de gravin Bledsky regende het reacties en verzoeken van volgers en lezers van Delia's boeken, om eens te mogen komen kijken naar het kasteel en de flessen. Ook één van de producers van Netflix was zeer geïnteresseerd. Hij wilde komen kijken en praten over een samenwerking met de MacGrows. Het Franse platteland, terre riche, een keer wat anders dan die Emily in de Franse hoofdstad. Een afspraak was snel gemaakt. "Zie wel Jack, het gaat lopen als een trein.", kirde Delia, "Ik ga aan de slag om er voor de gasten van Netflix een heerlijk weekend van te maken." Als een wervelwind ging Delia door de gastenlijst. Ze belde Diana Dubaie en Hugues als eregasten, probeerde Yinda McDrew te strikken voor een concertje en vroeg aan Madeleine Bru en Raphaël Druot de wijn en spijs voor hun rekening te nemen. Jack zag het aan, schudde meewarig zijn hoofd en vertrok voor een paar dagen met zijn wijnclub naar de Chablis. 

Huberte Lapopp zag het hele spektakel in het kasteel met lede ogen aan en wist Bart en Knøbbig over te halen vanuit de Hérault naar Royer te komen. Bart had immers veel ervaring met de geesten en de flessen. 

Knøbbig en Bart namen hun intrek in hotel Le Sauvage. Tijdens de rit vanuit de Hérault hadden ze besproken, wat er kon worden gedaan met de terugkerende heisa rond de flessen. "Ik word er een beetje moedeloos van. Elke keer zorgen die flessen opnieuw voor gedoe in het kasteel van Royer en voor onze vrienden in de Bourgogne. Ik vind Delia een vreselijk aardige schrijfster, maar nu gaat ze te ver. Ze wist dat die flessen gewoon moesten blijven liggen in de kelder. En wat is er nu gebeurd? Juist een mediacircus. Ik heb echt heel erg te doen met Gert in Amsterdam, die sinds hij gestart is met zijn fytotherapiepraktijk bestormd wordt door de pers over zijn vermeende relatie met De Bordassonne. En ik merk, dat Huberte het ook niet lang meer volhoudt. Dat heen en weer gesleep met die flessen.. Ik denk, dat we Meneer Zimbo eens moeten vragen, om een sterkere kruidenmix. Of misschien nog beter: er een spectaculaire inbraak gaat plaats vinden in het kasteel van Royer...", zei Bart. "Dat vind ik nu eens geen slecht idee, we appen het vanavond even rond. Laten we daarna de flessen even gaan ophalen bij Madeleine en Raphaël en onderweg even stoppen voor wat snelbeton en twee emmers." 

In het kasteel van Royer stond alles in de partymodus. Delia had kosten nog moeite gespaard, om er voor de aanwezige filmcrew en alle ander belangrijke gasten een heuse show van te maken. Het was nog net geen feestje in een succesvolle Netflix kostuumserie. Delia smulde ervan en dacht: "Laat alle gasten nu maar komen. Ze miste Jake een beetje. Hij had met zijn trip naar de Chablis duidelijk gemaakt, dat hij er geen zin in had. Dat zou ze later wel goedmaken. Nu was het party time at Royer. Want een big bang zou het worden, met Yinda als zangeres, de actrices Brodgøde en Diana en de producers van Netflix. Het eten stond klaar en de kamers waren gereed. Beetje bij beetje druppelden de gasten binnen in Royer. Ansèlme had de uitnodiging beleefd afgeslagen. Dat vond Delia jammer. 

Nadat Bart en Knøb de Whatsapp met hun plan hadden rondgestuurd, gingen ze aan tafel in het Bourgondische restaurant van Le Sauvage en daarna naar hun kamer. De emmers stonden klaar, alleen nog wat water. Morgen zouden ze in Viré de flessen gaan halen en aan de slag gaan. Beide mannen sliepen als een roos. De volgende ochtend waren ze al vroeg op pad. In de hotelkamer zetten ze beide flessen elk in een emmer en goten er het snel beton bij. "Zo dat kan vandaag drogen en vanavond gaan de flessen bij de camperplaats beginnen aan hun zwemles.", grapte Bart, "Nu nog de inbraak voorbereiden." Knøbbig belde Huberte, om af te stemmen over het geschikte moment.

Op het kasteel gonsde het van de activiteit. Eén voor één druppelden de agsten binnen. Diana en Hugues, voor wie het een thuiswedstrijd was. Yinda vanaf Dulcesol met haar lover Gaeble. Yinda McDrew had zin in deze schnabbel, alvorens aan haar nieuwe jazzy tour door Franrkijk te beginnen. De twee producers van Netflix, die met een fotografisch oog door het kasteel liepen: "Wow, wat een leuke setting voor een adventerous nieuwe serie", riep Jeff de hoofproducer uit. Bart en Knøbbig kwamen even kijken, alvorens tot hun act over te gaan. De hele Amerikaanse expat gemeenschap gaf acte de présence. En er was veel  pers. Delia was in haar nopjes Ze had wel graag Jack bij zich gehad. In de gang klonk de stem van actrice Brodgøde, die haar opwachting maakte. De tafels waren gedekt, de wijn gekoeld. Deze apéro zou een groot succes worden. Langzaam druppelden ander gasten uit de streek binnen. De gravin Bledsky, de burgemeester van Tournus en enkele bevriende wijnbouwers van Jack. 

Bart had met Huberte afgesproken, dat Knøbbig en hij op haar teken de verwijnmemaar kruiden zouden innemen en in de kelder de flessen zouden laten verdwijnen. Dit was niet zonder risco, want deze zelfde ochtend hadden de twee mannen ook al een portie van deze kruiden genomen, om ongezien de in het beton gegoten flessen in de Saône de dumpen. De geesten lagen voortaan veilig op de bodem van de rivier. Een kleine dosis was het devies, dus hun geplande verdwijning kon maar kort duren deze avond. 

Delia nam het woord: "Welkom allemaal op het kasteel van Royer. Helaas kan mijn man Jack vanavond niet aanwezig zijn, maar dat mag de pret niet drukken. We zijn hier bij elkaar, om er vanavond een exiting en amusing avond van te maken. Jack en ik zijn zo blij dat we Winsconsin achter ons hebben gelaten en hier een happy and gloomy kasteelleven hebben opgebouwd. Tijd om het te delen, niet alleen via socials, maar ook via een nieuwe serie, waarvoor Jeff Boudin en zijn collega's van Netflix hier vanavond zijn. Welkom allemaal en geniet van de festiviteiten. Welkom Yinda, die voor ons gaat zingen." Applaus klonk. Wat Delia niet wist was, dat Huberte het zo had geregeld, dat een aantal gasten, waaronder Hugues, de gravin en alle anderen vantevoren een ziemenietpil hadden ingenomen, zodat ze op beeld als witte vlek zouden verschijnen. Een goede zet, want de pers smulde van deze avond en de camera's uit de V.S. snorden. Gaeble zette de eerste tonen in aan de piano en de gasten  hoorden Yinda de eerste zinnen van haar hit Back to life, back to reality zingen, terwijl ze de trap af schreed. Het werd een feestelijke apéro. Er werd gedronken en gedanst.

Wat de gasten niet hadden gemerkt, noch de camera's, was dat Knøb en Bart gezwind naar buiten waren gelopen en na het nemen van wat verdwijnmemaar kruiden naar de wijnkelder, waarvan Huberte de buitendeur had opengezet, waren gegaan. De twee namen de lege flessen mee en zetten op de plek in de nis een mooie gedecoreerde envelop met de namen van Jack en Delia erop geschreven, Ze legden de fake flessen in de achterbak van hun auto en liepen weer naar binnen om zich onder de andere gasten te mengen. Bij hun binnenkomst was precies Jeff Boudin aan het woord.

Jeff Boudin had vanaf het begin likkebaardend rond gekeken. Wat een heerlijke mix van gasten. Actrices, een zangeres, een voormalige Scandinavische TV kok, Delia als schrijfster en adellijke mensen. Jammer dat die knakker van De Bordassonne er niet was, dacht Jeff. "Beste mensen, het is mij een genoegen hier te zijn en aan jullie onze plannen te ontvouwen. Dit kasteel en de fameuze flessen wordt het decor van een hele nieuwe real life soap met jullie allen in de hoofdrol. Ik moet Delia hiervoor danken, dat zij voor onze Californische ploeg alle deuren van dit wonderful Franse kasteel heeft geopend. Ik hoop, dat jullie net zo enthousiast zijn als ik. En klink op onze samenwerking.", Jeff hief het glas en obligatoir deden de gasten hetzelfde. Hij moest eens weten.

Net toen Yinda haar lied "Hey come on let's do the jazz' inzette, ging de deur van het kasteel open en zagen de gasten Jack binnenstappen. De ochtend voor het feest was hij in de Chablis gebeld door Hugues, de voormalige eigenaar van het chateau, om hem te waarschuwen, dat deze massieve media-aandacht de MacGrows in een lastig parket zou kunnen brengen. Ten eerste vanwege de geesten in de fles, maar ook vanwege de rust, die niet zou terugkeren met zoveel aandacht. Jack aarzelde geen moment en reed direct die middag terug naar Royer, om met zijn vrouw te spreken. Jack liep bij binnenkomst direct naat Delia en omhelsde haar. Blij dat ze veilig was, fluisterde hij in haar oor: "We moeten even praten, ga je mee naar de wijnkelder?" "Euh.... nu?", antwoordde Delia. "Ja, for this time een keer NU!" zei Jack vrij streng. Het echtpaar verontschuldigde zich en liep naar de wijnkelder van het kasteel. Eenmaal beneden startte Jack: "Delia, normaliter vind ik alles goed, wat jij bedenkt en uitvoert, maar deze keer ben je te ver gegaan. Ik heb signalen ontvangen van een aantal aanwezigen hier, dat het plaatsen van de flessen op le bon coin, de verkoop aan De Bordassonne en uiteindelijk dit mediaspektakel niet zo een goed idee is. Je had naar de gravin en Huberte moeten luisteren.We zijn hier voor onze rust en jij hebt meer in je mars, dan je zo te exposeren. Ga weer schrijven, verdiep je in de nieuwe cultuur hier. Gelukkigerwijs hebben een aantal gasten met meer ervaring met dit kasteel en wat hier is gebeurd ingegegrepen. De flessen met de gessten zijn voor altijd verdwenen.", Jack wees naar de nis. Delia keek Jack onthust aan, ze kon geen woord uitbrengen. Uiteindelijk antwoordde ze: "Je heb t helemaal gelijk, Jack. Ik ben zo blij dat je terug bent gekomen." Beiden keken in de richting van de nis en zagen de envelop. 

Delia en Jack openden de envelop en lazen de inhoud van de ingesloten brief. "Duidelijk.", zei Delia, nadat ze allebei het hele relaas van de flessen, de rare Amerikaanse snuiteren kille koele blonde Française hadden gelezen. "Onze nieuwe vrienden hebben ons wel behoed voor heel wat ellende. So next time girl, think twice...", zei Jack en kuste Delia op haar voorhoofd. "Maar wat nu met de pers en Netflix?", vroeg ze. "Vertrouw op Huberte, alles is al vantevoren geregeld.", lachte Jack, "You'll see babe, wanneer het hele spektakel hier wordt uitgezonden. Kom laten we nu lol maken met de gasten" Het werd nog een vrolijke avond.  

De gasten vertrokken, de Netflix producers en filmploeg trokken zich terug op hun kamers, net als Yinda en Gaeble.  Het werd weer rustig in  het kasteel. Delia keek tevreden rond. Het was allemaal gelukt. In de ochtend zouden de filmploegen opnames maken in de omgeving. Huberte en Delia zouden dan het kasteel in orde maken voor de middagsessie. Daarna zou het hele circus vertrekken naar Parijs voor de montage van de serie Royer en de flessen. Voor de zekerheid had Jack de enveloppen goed opgeborgen in zijn bureau en in de nis twee identieke wijnflessen neergezet. Jack had met Huberte bekokstoofd, dat zij wat poeder op de flessen zou strooien, zodat ze uit zichzelf oplichten, als de camera's draaiden.

Al vroeg in de ochtend, op zijn Amerikaans vertrok de filmploeg naar Tournus. Delia verbaasde zich, dat zij het matineuze ritme geheel verloren was sinds ze in de Bourgogne woonde. Huberte en twee hulpjes waren al druk doende in de hal. De vloer werd gepoetst en de meubels werden op hun plek gezet. Delia ging naar boven, waar Jack nog lag te slapen. Ze nam een bad en kleedde zich aan. Daarna zou ze starten met de lunch voor de gasten, die middag in de tuin. Producer Boudin had erop gestaan Yinda McDrew te interviewen. Alhoewel Yinda al in geen jaren interview meer gaf, had ze schoorvoetend ja gezegd op de vraag van Delia. "Goedemorgen.", klonk de stem van de zangeres achter Delia,"Is de koffie al klaar?" "Ik schenk even voor je in Yinda!", antwoordde Delia en pakte en mok van de plank. "Gelukkig zijn we met ons tweeën, ik wilde je kort spreken. Wees voorzichtig met die flessen, maak er hier op het kasteel geen Disneyland van, want de gevolgen zullen niet te overzien zijn. Voor jouw informatie: de flessen met de gevaarlijke inhoud zijn gisteren al door Bart en Knøbbig opgeruimd. Speel het spelletje met de Netflixers mee. We maken er gewoon een soort vrolijke Emily in Royer van, dat is wat de kijkers willen zien. Ik denk, dat we vandaag veel lol gaan hebben. Diana, Hugues Gaeble en Jack gaan naar Beaune. Dus we hebben het kasteel alleen. Should be fun!" Opgelucht keek Delia naar Yinda.

Na een gezellige lunch en het afronden  van de filmopnames, vertrokken Boudin en zijn ploeg richting Parijs. Hij dankte Delia, maar ook Yinda hartelijk voor de gastvrijheid. Niet zonder reden.Waar kun je nu nog gratis sterren in grote getale in het wild filmen, dacht Jeff Boudin bij zichzelf. Diana Dubaie, Brodgøde en Yinda hadden acte de présence gegeven. Jammer, dat die belangrijke edelman De Bordassonne er niet bij was, want man man, wat was deze Fransman hot op dit moment met zijn Amsterdamse lover. Misschien zouden ze eenmaal terug in de States via AI hem toch kunnen incorporeren. Boudin wist nu al dat deze serie een hit zou worden, tevens voor de MacGrows. Wat de producer niet wist, was, dat Huberte in de ochtend alle apparatuur van de filmploeg met blauwe waaskruiden had bestrooid. Delia keek de wagens na en slaakte een zucht. Saved by the bell. Niet alleen door Jack, maar zeker door haar nieuwe vrienden.

In Hotel Sauvage pakten Bart en Knøbbig hun spullen, om richting Amsterdam te gaan. Op hun aanraden, was Ansèlme ondergedoken aan de Eerste Atjehstraat. Een prima adres, waar noch Netflix, noch Paris Match voor de deur zou staan. Een bijkomstig voordeel was, dat beide mannen een rustige tijd met elkaar konden beleven. Gert had het al druk genoeg met zijn praktijk aan de Olympiaweg en voor Ansèlme was Parijs nu niet the place to be. Gravin Bledsky had Bart en Knøbbig hartelijk bedankt voor al hun inzet. Ze namen afscheid van de MacGrows en Huberte. Tevreden reden beide mannen noordwaarts.

In Parijs werd inmiddels ten kantore van Netflix druk gemonteerd aan de nieuwe serie "Chateau mysteries". Jeff Boudin was in zijn nopjes. De advertenties voor deze nieuwe hit zouden weldra verschijnen en zowel de VS als Europa zouden aan de buis of smartphone zijn gekluisterd. Hij hoorde de kassa al rinkelen. Tevreden schonk hij zichzelf een glas in op zijn hotelkamer. Via Héloïse was er een maaltijd bezorgd, een speciale pizza van Bru et sa Bresse. Wat attent van de MacGrows, dacht Boudin, niet wetende van de connectie met Royer. Na te hebben gegeten vulde Jeff zijn bad, hij nam nog een drankje en zakt in het warme water. Opeens verscheen er een groen vonk op het plafond, die langzaam veranderde in een pratende draak. "Let op met wat je gaat doen, Boudin, want als de geest uit de fles is, komt het nooit meer goed.....", galmde het door de badkamer. Boudin sprong uit bad en droogde zich af; "Geen whisky meer vanavond.", zei hij tegen zichzelf en kroop in bed. Boudin beleefde een spookachtige nacht. In de ochtend werd hij monter wakker en moest wat lachen om zijn dromen. Gelukkig zouden ze vandaag terug naar Californië vliegen.

Enkele weken gingen voorbij. In LA werd hard gewerkt aan de nieuwe serie, op het Bourgondische platteland was de rust wedergekeerd. Delia ging aan de slag met haar memoires campagnardes. Yinda voltooide haar tour de France. Alles pais en vree. Langs de N6 verschenen de eerste billboards, om de nieuwe serie over Royer aan te kondigen. Heel Frankrijk zou mee kunnen genieten van de avonturen van dat Amerikaanse stel, dat in een kasteel woonde. En gesprek van de dag was Ansèlme, zou hij ook een rol in het geheel hebben? De Franse roddelpers had hem al een tijd niet meer gespot in Parijs en het domaine in de Gers zag er ook verlaten uit. "WAAR HANGT ANSELME DE BORDASSONNE UIT????" kopte een van de Parijse kranten in chocoladeletters. Koren op de molen van Jeff Bourdin, want door deze media-aandacht zou de nieuwe serie nog harder gaan lopen. Huberte schudde haar hoofd en zag het, net als de gravin Bledsky met lede ogen aan. Ondertussen genoten Gert en Ansèlme van hun tijd in Amsterdam.

Eindelijk was het zover. Heel Frankrijk en ook de VS zaten velen gekluisterd aan de buis of hun smartphone. Op deze zaterdag beleefde Chateau mysteries zijn première. Hele families zaten vol verwachting naar het beeld te kijken. Van Saint Louis tot Québec, van Amsterdam tot Biarritz waren de ogen gericht op Netflix. Het hoogtepunt van het jaar. Het werd stil in alle huiskamers toen de pseudo romantische muziek de serie aankondigde. Beelden van een idyllisch Royer, grazende Charolais runderen en alom aanwezige wijgaarden. Het kon niet op. Vrolijke AI mensen, die dartelden door het groene Bourgondische landschap. Beelden van het kasteel van Royer, met de 18e-eeuwse façade en zorgvuldig gerestylde interieur. Maar geen Ansèlme te bekennen. In de Amsterdamse Atjehstraat zat Bart zich te verkenuekelen, want wat Netflix niet wist, was, dat het poeder zijn werk zou gaan doen. Jeff Boudin zou vandaag pas merken, wat het effect zou zijn van de blauwe waaskruiden, die Huberte Lapopp over alle banden had gestrooid. De kijkers werden meegenomen in een soort Franrkijk, dat niet bestaat. Het was te mooi, om waar te zijn. Opeens werden tijdens de scène van het feest alle aanwezigen blauwe poppetjes, een soort versmurfing van de personen, die op het feest van Delia aanwezig waren. Niemend herkende de aanwezigen nog. Daarna kabbelde het toeristische verhaal gemaakt met AI gewoon verder. De vier mannen in Amsterdam schaterden het uit. 

Vol ongeloof keken de kijkers werelwijd naar de blauwe poppetjes. Jeff Boudin dacht, dat hij een toeval zou krijgen en schonk nog maar een whisky in. Hoe kon dit nu gebeuren? Was de waarschuwing in Parijs terecht geweest en geen boze droom? Boudin pakte zijn telefoon en belde rond, of overal de poppetjes blauw waren. Dat bleek inderdaad het geval en het leed was al geleden. Chateau mysteries was de risée geworden. Alle sociale media ontploften. Ondertussen smulden alle kijkers van dit maffe spektakel. Al die blauwe gnomen in een kasteel, de comments waren niet van de lucht. En zo beleefde Frankrijk de première van een uiterst komische serie, Louis de Funès had het niet beter kunnen doen. In LA pakte Jeff zijn meest noodzakelijke spullen en stapte in zijn auto.... op weg naar verre horizonten. In Bourgondië genoten Jack en Delia na van deze uitkomst, zij hadden hun lesje wel geleerd. Proost op de toekomst van Royer zonder de akelige flessen.