Mijn verhalen en sprookjes

Na zijn Parijse avonturen met de wilde edelen in metrostation Ledru Rolin, wist Pelle Grød het zeker. Hij ging terug. Niet terug naar het hoge Noorden, maar naar Amsterdam. Pelle belde Bart en Knøbbig. "Hoi jongens kan ik weer een tijdje bij jullie op kamers komen wonen. De liefde met Héloise is over, ik heb genoeg van Parijs en wil weer aan de slag in Amsterdam" Bart antwoordde: "Oh wat fijn te horen, dat je weer zin hebt om bij ons te komen wonen, Knøbbig zal hartstikke blij zijn dat je weer samen met hem komt koken. Wist je dat hij een nieuw iets bedacht heeft koken op het vuur uit de aurora borealis? Spannend hè? We vertellen er alles over als je hier bent. Wanneer ben je er?" "Ik verwacht overmorgen aan te komen, Ben nu mijn nieuwe Saviem bus aan het inladen met allerlei leuke Franse spullen. Overigens waren Pierre en Brodgøde zo lief om voor mij deze bus te kopen. Ik zie jullie morgen, gezellig" Pelle hing op. Nog wat laatste spullen uit zijn H...

Tevreden keek Madeleine het dal van de Saône in. Ze zag de rivier glinsteren en in de verre verte de contouren van de Alpen. De wijngaarden lagen er mooi bij dit jaar. Groen en weelderig. En dan moest de zomer nog komen met velden vol graan en zonnebloemen. Na de avonturen op het kasteel van Royer met de geesten uit de fles, was alles weer pais en vree in het Bourgondische land. Raphaël werkte hard in de verkoop van wijn. Hugues Ronsard en Huberte Lapopp hadden het druk met hun gasten. En de kookschool in het kasteel liep goed. Madeleine Bru keek naar rechts richting Viré en het viel haar op dat er iets was veranderd. Bij het hek van een wijngaard verder op stonden ineens huifkarren. En dat terwijl het nog niet eens druivenpluktijd was. Ach wie weet had deze wijnboer wel een extra klusje voor deze rondtrekkende lieden. Of zou er circus in Viré zijn? Genoeg gemijmerd, dacht ze. Aan de slag, naar Louhans om kip en eend te halen voor de fameuze Bru confít. De voorraad  potten...

  Tevreden keek Edna Schuurs de vallei van Los Berrezales in. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest. Edna en haar vriendin hadden het verleden in Amsterdam achter zich gelaten. Weg van de vergadercultuur in haar vorige baan. De kralenwinkel aan de gracht hadden de dames goed verkocht. Tijd voor een nieuw avontuur op het eiland Dulcesol. Een subtropisch eiland in de Atlantische Oceaan. Bekend om de zon en vegetatie. Edna was op slag verliefd geworden op de vervallen waterfabriek in de vallei van Los Berrezales. Dicht bij de drukke grote hoofdstad van het eiland Las Bombas. De stille vallei met uitzicht op een paradijselijk strand. Hier zouden ze een hippe B&B beginnen. Ach, het leken dromen. En nu was het zover. Pension Firgas was geopend en de eerste gasten zouden snel komen. Voor het interieur had dokter Miboesa mooie Afrikaanse meubels en beelden gestuurd. De kamers waren gedecoreerd met Vlisco stoffen uit Kinshasa. Pension Firgas zag er uit als een plaatje. De keu...

Hun romance was van korte duur gebleken. Héloise had gesnakt naar de solitude en Alpenlucht in Fix. Parijs was niet haar stad had ze gezegd. Ze had Pelle voor het blok gezet. Weg uit de stad. Weg bij Bru et sa Bresse. Terug naar Savoye. Voor Pelle was het allemaal geen optie. Hun liefde verbleekt en met het verkleuren van de bladeren kwam haar vertrek dichterbij. Pelle bracht Héloise naar het Gare de Lyon, waar ze afscheid namen. Voorgoed! Het had geen zin om elkaar aan het lijntje te houden. Pelle keek over de rivier waar traag een bateau mouche aan de toeristen de geneugten van Parijs liet zien. Geneugten, waar Pelle, al een half jaar in deze stad, van was gaan houden. Hij miste de stilte van het Noorden niet, de fjorden, de lange winters. Naar Parijs gaan was in zijn ogen 'het beste wat hij had gedaan. Ach en natuurlijk het verslaan van de Palunk *, maar dat was een andere tijd en een ander verhaal. Pelle glimlachte, hij keek naar de herfstkleuren op de kade. Zag stelletje...

Ze keek door het hek in de richting van het wijndomein. Zou het hier zijn? Het wijndomein van haar vriendin Madeleine Bru uit Louhans? Ze hadden elkaar jaren niet gezien. Emeraude Bailli was terug van den verre reis. Een reis die haar had naar de vele eilanden van de gordel van Smaragd, Indonesië. Java, Bali, Lombok en Flores om er maar een paar te noemen. Na  vele jaren was ze nu terug in de Mâconnais. Vast besloten om haar Indische kookavonturen met de Bourgondiërs te delen. Madeleine Bru was beroemd om haar koken. Dat had Emeraude gelezen in de Figaro. Haar kookschool in Parijs, het wijndomein in Viré en de speciale kruiden uit de Jura. Wat een spannende combinaties. Emeraude Bailli had er zin in. Ze had niet getwijfeld om te reageren op de personeelsadvertentie van Bru et sa Bresse. Emeraude had een brief geschreven. Nu stond ze hier met haar rugzak en een buideltje met smaragd. Haar geheime ingrediënt tijdens het koken. Dat zou Madeleine versteld doen staan. Het hek zw...

Hij keek tevreden het tuintje in. De groente groeide als kool. De tomaten schoten uit de grond. En de frambozenstruiken hingen vol vruchten. Knøbbig liep de keuken in en waste zijn handen. Door het raam zag hij achter in de tuin de kopie van de wanabee djangoe staan. Knøb glimlachte. Het was een cadeau van dokter Miboesa. Als dank voor de actie van Bart en Knøbbig had hij een kopie laten maken. Dit beeld stond nu midden in het tuintje en waakte over de groentetuin. Hij voelde armen om zijn buik. "Hey dromer, wat sta je te bedenken?" "Ik sta gewoon te genieten, te bedenken, wat we dit jaar al hebben meegemaakt. Edna Schuurs, de wanabee djangoe, jouw boek over de economie van de 17e eeuw, de TV programma's,  Pelle, die bij ons woont, het koken voor het koningshuis. Ik ben benieuwd, wat de zomer gaat brengen..." "Ja", antwoordde Bart, "er is veel gebeurd in een jaar, maar eh, what's for breakfast?" Knøbbig lachte en gaf Bart een zoen ...