Mijn verhalen en sprookjes

Het was een lange donkere winter geweest dit jaar voor Pelle. Gudrun bleek na een lange zomer vol reizen en romantiek toch niet de ware. Hij miste haar en de kinderen wel. Ze hadden een mooie tijd gehad in Frankrijk. Pelle Grød had zich weer terug getrokken in zijn hut in Bläske. Hij had hout gesneden, veel buiten te wandelen viel er niet in het donker en in de sneeuw. Pelle verlangde naar nieuwe dingen. Een nieuwe lente met een nieuw avontuur. Erop uit met de auto, naar Madeleine in de Bresse of Brodgøde in Parijs. Pelle wilde gewoon weg weg! Hij zapte van Noord 1 naar Noordpool TV. Op het tv-scherm zag hij Knøbbig kroketten verkopen in Amsterdam. Hij zag Brodgøde kokend. Hij pakte zijn telefoon den draaide een nummer. “Hallo met Knøb’, klonk het aan de andere kant van de lijn. “Hé kerel hoe is het daar bij jou en Bart?”, zei Pelle,”Ik bel je, omdat ik genoeg heb van het saaie donkere gedoe hier. Ik wil eruit, wat gaan ontdekken. En ik dacht dat jij wel hulp kunt gebruiken ...

“J’en ai marre, Madeleine, ik wil een maandje weg uit Parijs, terug naar het Zuiden, naar Saint Tropez. Kunnen jij en Raphaël niet de komende workshops draaien? Er staan er twee voor over een week en de rest van de maand is het rustig.. En de winkelhulp Dénise doet de rest.”, zei Brodgøde. “Akkoord, ik kom dinsdag a.s. naar Parijs met verse kippen uit Louhans. Geniet van je trip met Pierre”, antwoordde Madeleine en hing op. Pierre was boven aan het inpakken. Ze zouden zo weinig mogelijk meenemen, want naar verwachting zouden ze toch met een volgeladen  2CV terugkomen. Vol ook met nieuwe indrukken, voor de winkel en voor artikelen over food en wijn van Pierre’s hand. “Het is akkoord”, riep Brodgøde naar boven. We vertrekken overmorgen. Die dinsdag stond Madeleine al vroeg voor de deur van Bru et sa Bresse. “Ik heb er zo’n zin in om weer eens in Parijs aan de slag te gaan, dat ik vanochtend al om half zes ben vertrokken uit Louhans.”, zei  ze. “Wat zie je er goed uit”, ...

Het restaurant aan de Nes fjord was gesloten. Na jaren gerookt rendiervlees en visspecialiteiten gemaakt te hebben, had Knøbbig besloten op reis te gaan. Nu stonden ze hand in hand op de achterplecht van het schip dat de fjord uitvoer. Op naar de grote stad Amsterdam. Hij nam de fjord  nog eens goed in zich op, weldra zou na de schemering het duister invallen. De Nes fjord, van de Palunk en het zeeverdriet. Bläske, waar zijn goede vriend Pelle Grød woonde. Het mos van de drankjes van Gudrun. Missen zouden beide kerels het wel. Maar de wijde wereld lonkte. Knøbbig had van Noordpool TV een opdracht gekregen culinaire reportages te maken. Vanuit Amsterdam zou Knøbbig programma’s maken over lekkere gerechten. Bart had met veel vreugde gereageerd, terug naar zijn geboorteland. Land van water, molens eindeloze lage luchten. Niet dat hij het zo verkeerd had gevonden om een paar jaar in het Noordse land aan een fjord te wonen, in de prachtige natuur. Maar nu vond Bart het tijd om w...

Luigi Spirali en de lichtgevende olijfboom De ochtend begon vroeg voor meneer Zimbo. Hij sloot de luiken van zijn huisje in Pontarlier en startte zijn auto. Een mooie rit door de Alpen volgde, langs bergen, dalen en kloven. Hij reed rustig en voelde zich vrij. Lucht om zich heen. Een aantal weken op pad, nieuwe mensen leren kennen en nieuwe smaken. Dat deed meneer Zimbo altijd goed. Aan het einde van de middag was hij bij de grens. Hij nam een snelle duik in de zee. Vanavond zou hij nog in Menton slapen om morgen een tocht door Ligurië te maken. Naar de markt van Ventimiglia, wierook halen bij de priester van de tsaar Nicolaaskerk in San Remo. En wie weet wat er meer op zijn weg kwam? In ieder geval Ligurische olie. Dan lunch en weer terug naar Menton. Die avond liet meneer Zimbo zijn bourride goed smaken in de haven en ging vroeg naar bed. Hij las nog wat en al snel vielen zijn ogen dicht. De volgende dag pakte meneer Zimbo zijn rugzakje in met een kaart, een flesje w...

HET MEISJE en DE RIDDERLANTAARN Heel ver hier vandaan, linksaf bij de Karpaten ligt het dorpje Plavei. In dit dorp draaide alles op de seizoenen. In de winter was het wit en warm binnen. De zomer beloonde de dorpsbewoners met gouden zon…. Op een mooie dag aan het einde van de witte winter werd er in het gezin van Nicu, de lantaarnmeester en zijn vrouw Elena een mooie dochter geboren. Zij noemden haar Vivea. De trotse ouders konden hun geluk niet op en wilden deze gebeurtenis naar goed Plaveis gebruik delen met alle dorps bewoners. Iedereen kwam ook alle petemoeien voor de traditionele biscutti met perle. Zelfs de niet al meest vrolijk en aardig bekend staande oude weduwe Augusta was van de partij. De mare ging over Augusta dat zij zich te veel ophield met zaken van de burggraaf Holguin. Deze graaf werd door allen gevreesd, omdat bij uitblijven van schattingen hij hele dorpen met de grond gelijk liet maken. Maar vandaag was het feest en de bewoners aten bisuctti, ...