Knøbbig is uitgekookt.

Het lijkt altijd of het elke dag een dolle boel is aan de Eerste Atjehstraat in Amsterdam. Altijd nieuwe avonturen, elke dag een huis vol, camaraploegen over de vloer en gasten, die om welke reden dan ook hun schuilplaats hebben gevonden in het Amsterdamse huis van Bart en Knøbbig. Sinds Gert een liaison heeft met Ansèlme de Bordassonne, die op de vlucht is voor de Franse persmuskieten en Pelle weer intrek heeft genomen, bekruipt Knøbbig wel eens het gevoel, dat het wat veel is. Al die gasten, die er op rekenen, dat elke dag van ontbijt tot avondmaaltijd, alles op hun bordje wordt getoverd vanuit het kleine jaren dertig keukentje. Voeg daarbij de cameraploegen van Noordpool TV en eens in de zoveel tijd een kirrende Brodgøde, die overkomt vanuit Saint Tropez en het circus is compleet. "Ik heb er genoeg van..... dat gekook, die cameraploegen, eigenlijk het hele circus.", meldde Knøbbig aan Bart. De laatste zag de laatste tijd met lede ogen aan, dat het Knøbbig allemaal een beetje te veel was. Ze hadden de nieuwe praktijk van Gert Klam aan de Olympiaweg ingericht, de flessen met de geesten in beton gegoten en in de Saône gedumpt en waren ook nog eens druk bezig met hun Occitaanse stek. Voor Knøbbig was de maat vol. Hij had tegen Noordpool TV gezegd eens een seizoen over te willen slaan. Dan hoefde Brodgøde ook niet meer elke maand naar Amsterdam te komen. Gert en Ansèlme konden hun intrek gaan nemen boven de praktijk aan de Olympiaweg. Rust in de tent. Bleef over: Pelle, waarbij de schoen een beetje wrong. Zowel Bart als Knøbbig hadden hem wat verwaarloosd de laatste tijd, waardoor Pelle vaak zelf op pad was gegaan in zijn inmiddels tot camper verbouwde voormalige foodtruck. Pelle liet duidelijk merken, dat hij naar aandacht snakte en nieuwe uitdagingen. Bart deed er alles aan, om hem een luisterend oor te bieden. "Ik heb een idee.", zei Bart tegen Knøb: "Als wij nu eens een reis met de camper van Pelle gaan maken met als eindbestemming onze zuidelijke stek. Dan kan Pelle zelf hier het fort Atjehstraat bewaken en koken en experimenteren. Heeft hij zijn eigen uitdaging. Dan hoef je ook Noordpool TV niet af te zeggen. Laten we het eens bepreken met Pelle." Diezelfde avond zaten alle vijf aan tafel voor een laatste diner. Ansèlme en Gert hadden diezelfde middag hun spullen gepakt en naar hun nieuwe stek in Zuid gebracht. Pelle had de camper geleegd en gepoetst voor het vertrek van Bart en Knøbbig. Hij was verrukt geweest met de ruil en had beloofd op het huis te letten en de honneurs waar te nemen voor Knøbbig in zijn TV programma.

Pelle zwaaide de twee uit, die onder luid getoeter de straat uitreden. Aan de slag, want de volgende dag zou Noordpool TV voor de deur staan en verwachtte Pelle Edna Schuurs en haar vriendin, die hun pension Firgas op Dulcesol hadden gesloten, om weer wat langere tijd in Nederland te zijn. Pelle maakte voor de dames de slaapkamer van Knøbbig en Bart in orde. Ze konden daar voorlopig bivakkeren. Het was voor Pelle nog een hele toer om de kookworkshop voor te bereiden, maar het ging hem goed af. Pelle struinde de Javastraat af voor lekkere ingrediënten en ging aan de slag. De dag erop zouden enkele opnamen zijn in de keuken aan de Eerste Atjehstraat. Hoe het Nordische puibliek zou reageren, wist Pelle niet. In ieder geval een leuke verrassing voor de kijker.

In de camper keken Knøbbig en Bart allebei uit naar hun reis. Weggaan voelde voor beide mannen als een bevrijding. De laatste jaren waren erg druk geweest met de zorg over Pelle en later Gert Klam. Gelukkig was de laatste geod tereccht gekomen. En beiden hadden hoop, dat Pelle ook snel zijn draai zou gaan vinden. Maar dat was niet het grootste obstakel geweest. Toen Bart en Knøbbig net hun huis in het Zuiden hadden gekocht, gooide de gezondheid van Knøbbig bij terugkeer in Nederland direct roet in het eten. Een weekje eerste harthulp werd gevolgd door de diagnose van een hartaandoening. Voor beiden was deze mededeling een donderklap bij heldere hemel, want ze hadden met de aankoop van hun Franse huis ook veel nieuwe plannen gemaakt. Die zagen ze op dat moment in rook opgaan. Bij Knøbbig verdween langzaam aan de lust in het koken en presenteren voor Noordpool TV. Inmiddels twee jaar verder is de rust wedergekeerd. Gewend aan de medicijnen, het dieet en een ander levensritme konden nieuwe plannen worden gemaakt. Zoals deze reis met de ex foodtruck van Pelle. Bart schoof een Noorse CD van een ouderwets TV programma in de speler en beiden zongen uit volle borst mee met de liedjes, terwijl ze inmiddels de Ardennen onder Luik inreden.

"Het is heerlijk om even weg te zijn, zeker met zo'n camper, want dat verwacht niemand van ons. Het wordt een mooie reis zonder verdwijnmemaar kruiden. Wil je ook een beker Spa?", zei Bart. "Nee dank je wel, misschien is het wel leuk zo even de weg af te gaan en in Spa een beker water te gaan tappen. Dat kan nooit kwaad. Of nog leuker even naar de watervallen bij Coo.", antwoordde Knøbbig. "Liever niet, aan die watervallen in de Amblève heb ik een levenslange hekel overgehouden aan karten." "Misschien toch eens opnieuw proberen, wie weet denk je er nu helemaal anders over.", grapte Knøbbig, "maar alle gekehid op een stokje, we moeten vandaag Lunéville zien te halen Op naar het paleis van Stanislas." Knøbbig gaf wat extra gas en zo reden de twee door de Ardense heuvels, een druk Luxemburg en arriveerden uiteindelijk in Lunéville ten oosten van Nancy. Ze parkeerden de campertruck aan de rand van de stad en wandelden richting het park rondom het Versailles van Lotharingen. Stanislas, twee maal koning van Polen en hertog van Lorraine, bracht in dit weelderige paleis zijn laatste jaren door. Hij wijdde daar de rest van zijn adellijke leven aan de schone kunsten. In Nancy stichtte hij zelfs een heuse kunstacademie. Bart en Knøbbig strekten de benen door het immense park en kasteel. "Deze man zorgde wel goed voor zichzelf was beider conclusie. Dezelfde avond aten ze een kleine maaltijd bij een restaurant aan de overkant van het kasteel en vielen hierna in een diepe slaap in de camper. Reisdag één zat erop.

In het huis van Bart en Knøbbig was het als vanouds een drukte van belang. Misschien is chaos een beter woord, want overal stonden camera's, lagen kabels en stonden medewerkers van Noordpool TV, om de verrichtingen van Pelle vast te leggen. Deze keer zouden er zes afleveringen worden opgenomen thuis en later nog eens zes op locatie in Amsterdam. Pelle hoefde zich niet te vervelen! Het verliep vlotjes en toen aan het einde van de dag alle eerste zes afleveringen waren opgenomen en de TV ploeg was verdwenen, stonden Edna en haar vriendin voor de deur. Pelle kende Edna alleen maar uit de verhalen van Dulcesol. Hij was zelf nooit geweest op dit eiland. De dames settleden zich in de slaapkamer van Bart en Knøbbig. Het werd een gezellige avond, met vele verhalen en alle hapjes, die Pelle die dag had gemaakt voor Noordpool TV.

Aan de Olympiaweg waren Ansèlme en Gert in een druk, maar o zo belangrijk, gesprek. Na een lange tijd ongestoord en ongezien bij Gert, was het tijd, om terug te keren naar Frankrijk. De wijnoogsten moesten worden gecontroleerd, er lagen veel zaken ter afhandeling in Parijs en er vond een grote renovatie plaats van het domaine in de Gers. Allemaal dingen, die nog steeds op het bordje lagen van Ansèlme de Bordassonne. Tijdens zijn verblijf had zijn tante gravin Bledsky de honneurs waargenomen vanuit Tournus, maar zij had laten weten, dat aan alles een einde komt en hij dringend gewenst was in Parijs. "Hoe moet dat nu als jij weg bent? Ik kan hier in Amsterdam voorlopig niet weg, vanwege de drukte in mijn nieuwe praktijk.", zei Gert. "Ja dat begrijp ik en we kunnen ook niet afspreken in Parijs of de Gers, want dan staan de persmuskieten direct voor de deur. Het zou echter wel een leuke uitdaging zijn, om eens een weekendje Parijs te doen met verdwijnmemaarkruiden van meneer Zimbo", antwoordde Ansèlme. Beiden moesten hier wel om lachen. "Morgen vertrek ik naar Parijs en dan ben ik volgende week weer terug." Ach, zo lang was dat niet en Gert had ook het één en ander te doen. Bovendien na zijn vertrek uit de Eerste Atjehstraat moest hij ook, net als Pelle, op zijn eigen benen staan. Immers Bart en Knøbbig konden nu niet optreden als reddertjes.