Mijn verhalen en sprookjes

Hun romance was van korte duur gebleken. Héloise had gesnakt naar de solitude en Alpenlucht in Fix. Parijs was niet haar stad had ze gezegd. Ze had Pelle voor het blok gezet. Weg uit de stad. Weg bij Bru et sa Bresse. Terug naar Savoye. Voor Pelle was het allemaal geen optie. Hun liefde verbleekt en met het verkleuren van de bladeren kwam haar vertrek dichterbij. Pelle bracht Héloise naar het Gare de Lyon, waar ze afscheid namen. Voorgoed! Het had geen zin om elkaar aan het lijntje te houden. Pelle keek over de rivier waar traag een bateau mouche aan de toeristen de geneugten van Parijs liet zien. Geneugten, waar Pelle, al een half jaar in deze stad, van was gaan houden. Hij miste de stilte van het Noorden niet, de fjorden, de lange winters. Naar Parijs gaan was in zijn ogen 'het beste wat hij had gedaan. Ach en natuurlijk het verslaan van de Palunk *, maar dat was een andere tijd en een ander verhaal. Pelle glimlachte, hij keek naar de herfstkleuren op de kade. Zag stelletje...

Ze keek door het hek in de richting van het wijndomein. Zou het hier zijn? Het wijndomein van haar vriendin Madeleine Bru uit Louhans? Ze hadden elkaar jaren niet gezien. Emeraude Bailli was terug van den verre reis. Een reis die haar had naar de vele eilanden van de gordel van Smaragd, Indonesië. Java, Bali, Lombok en Flores om er maar een paar te noemen. Na  vele jaren was ze nu terug in de Mâconnais. Vast besloten om haar Indische kookavonturen met de Bourgondiërs te delen. Madeleine Bru was beroemd om haar koken. Dat had Emeraude gelezen in de Figaro. Haar kookschool in Parijs, het wijndomein in Viré en de speciale kruiden uit de Jura. Wat een spannende combinaties. Emeraude Bailli had er zin in. Ze had niet getwijfeld om te reageren op de personeelsadvertentie van Bru et sa Bresse. Emeraude had een brief geschreven. Nu stond ze hier met haar rugzak en een buideltje met smaragd. Haar geheime ingrediënt tijdens het koken. Dat zou Madeleine versteld doen staan. Het hek zw...

Hij keek tevreden het tuintje in. De groente groeide als kool. De tomaten schoten uit de grond. En de frambozenstruiken hingen vol vruchten. Knøbbig liep de keuken in en waste zijn handen. Door het raam zag hij achter in de tuin de kopie van de wanabee djangoe staan. Knøb glimlachte. Het was een cadeau van dokter Miboesa. Als dank voor de actie van Bart en Knøbbig had hij een kopie laten maken. Dit beeld stond nu midden in het tuintje en waakte over de groentetuin. Hij voelde armen om zijn buik. "Hey dromer, wat sta je te bedenken?" "Ik sta gewoon te genieten, te bedenken, wat we dit jaar al hebben meegemaakt. Edna Schuurs, de wanabee djangoe, jouw boek over de economie van de 17e eeuw, de TV programma's,  Pelle, die bij ons woont, het koken voor het koningshuis. Ik ben benieuwd, wat de zomer gaat brengen..." "Ja", antwoordde Bart, "er is veel gebeurd in een jaar, maar eh, what's for breakfast?" Knøbbig lachte en gaf Bart een zoen ...

Een korte beschrijving van de karakters in mijn verhalen en hun relatie tot elkaar. Pelle Grød Komt uit Bläske op de poolcirkel. Pelle is vorser, dromer en wandelaar. Hij had een relatie met Gudrun. Woonde tijdelijkbij Knøbbig en Bart in Amsterdam. Werkt net als Knøbbig en Brodgøde voor Noordpool TV. Pelle woonde lange tijd bij Knøbbig en Bart. Hij reist nu graag rond met zijn foodtruck. Brodgøde Komt uit Bläske op de poolcirkel. Ze vertrok in haar jeugd naar St. Tropez en werd wereldberoemd actrice. Brodgøde is de tante van Gudrun. Zij heeft een relatie met Pierre ter Braecke. Samen runnen zij de kookschool van Madeleine Bru en wonen daarboven in Parijs. Onlangs heeft ze haar come back op het scherm gemaakt. Pierre ter Braecke Komt uit Brussel. Hij is culinair journalist. Woont samen met Brodgøde in Saint Tropez. Pierre is de neef van meneer Zimbo uit Pontarlier. Meneer Zimbo Meneer Louis Zimbo is geboren in Kinshasa. Hij is medicijnman en vraagbaak voor iedereen....

Dit was de laatste keer, maître Ronsard stond met zijn dochter bij het monument. Ze stapten naar voren en legden de krans van lelietjes van dalen neer. Zijn laatste taak als burgemeester van Fix. Een plaatsje met 100 zielen hoog in de Savoye. Het monument ter nagedachtenis van de grote lawine van 1903. Niet dat maìtre Ronsard dit bewust had meegemaakt. Hij was de gekozen burgemeester, meer niet. Hij kwam zelfs niet eens uit deze bergstreek. En na 25 jaar was het welletjes. Maître Ronsard wilde terug, terug naar de Bourgogne. Terug naar het wijndomein van zijn ouders. De politiek was mooi geweest. De hele familie zou blij zijn als hij weer de witte wijnen zou gaan maken. Dat was 25 jaar daarvoor anders geweest. Maître Hugues Ronsard had rechten gestudeerd in Lyon en was via een politieke partij terechtgekomen in het Alpendorp Fix. Daar ontmoette hij Isabelle, de dochter van de toenmalige burgemeester. Hugues deed zijn werk, een onderzoek naar bloemen in de alpenwei en hun juridisch...

Het was een lange donkere winter geweest dit jaar voor Pelle. Gudrun bleek na een lange zomer vol reizen en romantiek toch niet de ware. Hij miste haar en de kinderen wel. Ze hadden een mooie tijd gehad in Frankrijk. Pelle Grød had zich weer terug getrokken in zijn hut in Bläske. Hij had hout gesneden, veel buiten te wandelen viel er niet in het donker en in de sneeuw. Pelle verlangde naar nieuwe dingen. Een nieuwe lente met een nieuw avontuur. Erop uit met de auto, naar Madeleine in de Bresse of Brodgøde in Parijs. Pelle wilde gewoon weg weg! Hij zapte van Noord 1 naar Noordpool TV. Op het tv-scherm zag hij Knøbbig kroketten verkopen in Amsterdam. Hij zag Brodgøde kokend. Hij pakte zijn telefoon den draaide een nummer. “Hallo met Knøb’, klonk het aan de andere kant van de lijn. “Hé kerel hoe is het daar bij jou en Bart?”, zei Pelle,”Ik bel je, omdat ik genoeg heb van het saaie donkere gedoe hier. Ik wil eruit, wat gaan ontdekken. En ik dacht dat jij wel hulp kunt gebruiken ...